سلام دوستای خوبم ببخشید که خیلی دیر کردم به خاطر بیماری پدرم نتونستم بهتون سر بزنم

از همتون که تو این مدت تنهام نزاشتین ممنونم .

۲۵ اردیبهشت اومد و ۲۰ سال از عمرم  گذشت و وارد ۲۱ شدم انشاالله که بقیه عمرم هم به خوبی سپری بشه.

یکی از دوستای خوبم که خیلی دوسش دارم یه شعر برام فرستاده که ازم خواست تو وبلاگم بزارمش  منم اطاعت امر کردم.

جشن چشماتو گرفتند ، تو حضور سبز رویا
آسمون غرق نگاهت ، نمون لبریز دریا

جشن چشماتو گرفتند ، تو شب شادی یک سال
زندگی مدیون چشمات ، خاطره سرشار بر باد

جشن پاک مهربونی ، تو زلالی یه آینه
عکس نازنین چشمات ، تا تداعی یه آینه

جشن باشکوه بارون ، توی باغی عاشقونه
از غزل غزل نگاهت ، تا خود خودِ ستاره

جشن چشماتو گرفتند ، تو شب شادی یک سال
زندگی مدیون چشمات ، خاطره سرشار بر باد

جشن چشماتو گرفتند ، روی کاغذهای پاییز ،
تو شبی اگرچه ابری ، امّا مهتابی و آبی

جشن چشماتو گرفتند ، پُر انس و مهربونی
رنگ تو رنگ محبّت ، نقش چشمات آسمونی

پا به پای سوختن شب ، توی لحظه های موعود
با یه سرنوشت مبهم ، شب شبِ ستاره ها بود

جشنتو وقتی سرودم ، پیش من فقط تو بودی
امّا آخرهای شعرم ، رفتی و دیگه 

                نموندی                    

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من

تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل آمد بیا دامن کشان
چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کنار بنشین نشان سوز نهان

باز آ ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم
چون لاله تنها ببین بر چهره داغ حسرتم
ای روی تو آیینه ام عشقت غم دیرینه ام
باز آ چو گل در این بهار سر را بنه بر سینه ام

                                                   به نام حق
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...

می نویسم از درد

می نویسم از رنج

آه از سردی این شب

آه از هیزم خاموش

تا به کی غم مردم خوردن

تا به کی چشم به دلها دوختن

همه جا خاموشی ست

ساکنان عالم همگی آرامند

همگی در خوابند

همه جا غرق سکوت      

همه جا غرق به خون

در میان فریاد چه کسی خواهد

امنیت در همه جا حکم فرماست

چه کسی میداند در دل این شبها

که سکوت است ودلهامان آرام

کودکی می آید مردمی میمیرند        

آیتی می آید مردمان می بینند لذا خاموشند

همگی خفته به آغوش سکوت

مردمان برخیزید

شب نشین میگرید

مردمان میگریند

پشت آن ابر کبود ماه هم میگرید

نمي‌دانم تو را در ابر ديدم يا كجا ديدم                        به هر جايي كه رو كردم فقط روي تو را ديدم 
                                                
تو را در مثنوي، در ني، تو را در‌هاي و هو، در هي         تو را در بند بند ناله‌هاي بي صدا ديدم
                                                                
تو مانند ترنم، مثل گل، عين غزل بودي                      تو را شكل توسل، مثل ندبه، چون دعا ديدم 
                                                              
دوباره ليله القدر آمد و شوريدگي‌هايم                       تب شعر و غزل گل كرد و شور نينوا ديدم
                                                 
شب موييدن شب آمد و موييدن شاعر                      شكستم در خودم از بس كه باران بلا ديدم

صدايت كردم و آيينه‌ها تابيد در چشمم                      نگاهم را به دالان بهشتي تازه وا ديدم
                  
نگاهم كردي و باران يكريز غزل آمد                           نگاهت كردم و رنگين كماني از خدا ديدم
                                           
تو را در شمع‌ها، قنديل‌ها، در عود، در اسپند             دلم را پرزنان در حلقه پروانه‌ها ديدم
                                                          
تو را پيچيده در خون، در حرير ظهر عاشورا                 تو را در واژه‌هاي سبز رنگ ربنا ديدم

تو را در آبشار وحي جبرائيل و ميكائيل                      تو را يك ظهر زخمي در زمين كربلا ديدم

تو را ديدم كه مي‌چرخيد گردت خانه كعبه                  خدا را در حرم گم كرده بودم، در شما ديدم
                                                    
شبيه سايه تو كعبه دنبالت به راه افتاد                     تو حج بودي، تو را هم مروه ديدم، هم صفا ديدم
                                                 
شب تنهاي عاشورا و اشباحي كه گم گشتند            تو را در آن شب تاريك، «مصباح الهدي» ديدم
                                                           
در اوج كبر و در اوج رياي شام ـ ‌اي كعبه ـ                   تو را هم شانه و هم شان كوي كبريا ديدم
                                                    
دمي كه اسب‌ها بر پيكر تو تاخت آوردند                    تو را‌ اي بي‌كفن، در كسوت آل عبا ديدم
                                                  
دليل مرتضي! شبه پيمبر! گريه زهرا(س)                   تو را محكمترين تفسير راز «انما» ديدم 
                                                   
هجوم نيزه‌ها بود و قنوت مهربان تو                          تو را در موج موج ربنا در «آتنا» ديدم

تو را ديدم كه داري دست در دستان ابراهيم              تو را با داغ حيدر، كوچه كوچه، پا به پا ديدم
                                                        
تو را هر روز با ‌اندوه ابراهيم، همسايه                      تو را با حلق اسماعيل، هر شب همصدا ديدم
                                               
همان شب كه سرت بر نيزه‌ها قرآن تلاوت كرد           تو را در دامن زهرا(س) و دوش مصطفي(ص) ديدم 
                                                          
تنور خولي و تنهايي خورشيد در غربت                    تو را در چاه حيدر همنواي مرتضي ديدم
                                                 
سرت بر نيزه قرآن خواند و جبرائيل حيران ماند           و من از كربلا تا شام را غار حرا ديدم 
                                                             
به يحيي و سياوش جلوه مي‌بخشد گل خونت          تو را ‌اي صبح صادق با امام مجتبي (ع) ديدم 
                                                                  
تو را دلتنگ در دلتنگي شامي غريبانه                     تو را بي‌تاب در بي‌تابي طشت طلا ديدم 
                                               
شكستم در قصيده، در غزل،‌اي جان شور و شعر       تو را وقتي كه در فرياد «ادرك يا اخا» ديدم 
                                                              
تمام راه را بر نيزه‌ها با پاي سر رفتي                       به غيرت پا به پاي زينب كبري تو را ديدم
                                              
دل و دست از پليدي‌هاي اين دنيا شبي شستم        كه خونت را حناي دست مشتي بي حيا ديدم 
                                                             
چنان فواره زد خون تو تا منظومه ي شمسي            كه از خورشيد هم خون رشيدت را فرا ديدم 
                                                          
مصيبت ماند و حيرت ماند و غربت ماند و عشق تو      ولا را در بلا جستم، بلا را در ولا ديدم 
                                                                
تصور از تفكر ماند و خون تو تداوم يافت                     تو را خون خدا، خون خدا، خون خدا ديدم
                                                 

آي شيعه ها آي شيعه ها ماه محرم اومده

باز ماه اندوه و غم و غصه و ماتم اومده

باز پيرهناي مشکي رو دربياريد و تن کنيد

گريه براي اون شه غريب و بي کفن کنيد

پاشيد بياييد براي حسين اقامه عزا کنيد

از دم در که تو ميايد چشم دلا رو واکنيد

صاحب عزا جلو دره يه خانم قد خميده

تک تک ميگه خوش اومديد خدا بهت عوض بده

سياهيا و پرچما تبرکه دست بکشيد

فاطمه روش دست کشيده رو صورتاتون بماليد

او چيزي که پيمبر و علي مي گن ميشه شنيد

سينه زناي شاه دين خوش اومدين خوش اومدين

 محرم شد و دلها گرفت...

بازم محرم اومد.خود من از هرشبي از شبهاي محرم بگذرم از شب اولش نمي گذرم.اصلا يه حال و هواي ديگه داره..چند وقتي چشتون به سياهي هاي هيئت نيفتاده تا وارد هيئت ميشي و جو هيئت مي بيني يه حال و هواي ديگه به آدم دست ميده.انگار يکي جلوي در ايستاده و هر کي وارد هيئت ميشه بهش خوش آمد ميگه.

اما باز هم مثل سالهاي قبل بايد خجالت زده وارد هيئت بشم.امسال هم نشد کربلات بيام حسين جان.هر کسي که رفته از رفقا يه طوري به آدم نگاه ميکنه.انگار يه چيزي کم دارم.ديگه توي هيئت ها هم دعا نمي کنن کربلا بيان همش دعاشون اينه که يه بار ديگه کربلا بيان.

پس ما چي؟ماها که نرفتیم.یه فکری نمی خوای به حال ما بکنی؟بابا آبرومون داره میره.می گن حتما یه کاری کردن یا گناه زیاد می کنن که اربابشون راهشون نداده.

هر طوری با خودم حساب می کنم جور در نمیاد که هنوز نتونستم بیام کربلا.میگن تا خودت نخوای کسی نمی تونه بیاد.حتما خودت نخواستی.

یعنی مابیایم زائرات ناراحت میشن؟

اما این رسمش نیست.فقط با این حرف خودم رو تا الان نگه داشتم:اگر کسی می بینه نمی تونه کربلا بره یا بهش یه عنایتی نمی کنن زیاد ناراحت نباشه بعضیا میان و سریع می گیرن حتما امام حسین هم میگه بزار حاجتش رو زود بهش بدیم تا بره زیاد نبینیمش اما اونایی که سخت بهشون حاجت داده میشه شاید آقاشون می خواد بازم بیان در خونش.حتما گریه کردنشون رو دوست داره.نمی خواد زود حاجتشون رو بده و برن.فقط با این حرف تا الان دوام آوردم.

التماس دعا

یا علی

تا صورت پيوند جهان بود على بود	تا نقش زمين بود و زمان بود على بود
شاهى كه ولى بود و وصى بود على بود	سلطان سخا و كرم و جود على بود …
آن شير دلاور كه ز بهر طمع نفس	در خوان جهان پنجه نيالود على بود
آن كاشف قرآن كه خدا در همه قرآن	كردش صفت عصمت و بستود على بود
آن عارف سجّاد كه خاك درش از قدر	از كنگره عرش برافزود على بود
آن شاه سرافراز كه اندر ره اسلام	تا كار نشد راست نياسود على بود
آن قلعه گشايى كه در قلعه خيبر	بر كَند به يك حمله و بگشود على بود
چندان كه در آفاق نظر كردم و ديدم	از روى يقين در همه موجود على بود
اين كفر نباشد سخن كفر نه اين است	تا هست على باشد و تا بود على بود

                                               صبح‎ صادق‎ ندمد تا شب‎ یلدا نرود

اول‎ دی،‎ شب‎ یلدا، طولانی‎تریـن شب‎ سال‎ است‎ كه‎‎‎ ایرانیان‎‎ كه همواره خواهان پاكی‎‎ و روشنی هستند، این‎‎ شب‎ بلند را جشن می‎‎ گیرند و شب‎ زنده‌داری‎ می‌كنند.
«یلدا» لغتی‎‎‎ سریانی و به‎‎ معنی میلاد است‎ و به این‎‎ علت‎‎ به‎‎‎‎ این اسم‎ نامیده شده است كه بر اساس‎ اندیشه‎ ایرانیان‎‎ كهـن، از فـردای‎ شـب‎ یلدا بر مدت‎ روز افزوده‎ و خورشید از نـو متولد می‎ شود.

در گذشته‎‎،‎ ایرانیان‎‎ كه هنوز مشـرف‎ بـه دیـن مبین‎ اسلام‎ نشده‎‎‎ بودند آنچه را كه نیك‎ بود به‎‎‎ اهورامزدا نسبت‎ می‎ دادند و آنچه را كه بدی‎ و زشتی‎‎ بود زاده‎ اهریمن‎ می پنداشتند.
تضادهای‎‎ طبیعت‎ مانند گرما و سرما، سفیدی و سیاهی‎، روز و شب‎ و نیز تضـادهـای‎‎ خـوی انسانی‎‎‎ مـاننـد خـوبـی و بـدی‎ و دوستـی و دشمنی‎، از جمله‎ نمادهای‎ خیر و شر بود.
روز روشن‎ كه‎ هنگـام‎ كشـت‎‎ و كـار اسـت را آفریده‎ مزدا و شب‎ را از اهریمن‎ می‎دانستند، ازاین‎‎ رو برای‎ رهایی‎ از اهریمن شب‎ هادور آتش‎ می‎‎ نشستند و به‎ این‎‎ شب‎ ها آتشـان مـی گفتند و به‎‎ همین‎‎ دلیل‎ شب‎ یلدا كه پس‎ از آن روزها بلندتر می‎ شـد بـرایشـان‎ مهـم‎ بود.
زایش‎ خورشید و آغاز دی‎ ماه‎ را آییـن‎هـا و فرهنگ‌های‎‎‎ بسیاری از سرزمین های كهن‎، آغاز سال‎ قرار داده‎‎‎ انـد و بـه شگـون‎ روزی‎ كـه خورشید از چنگ‎ شب‌های‎ اهریمن‎ نجات‎‎ می‎یافت، روزی‎‎ مقدس‎ برای مهرپرستان‎ بود.
برپایی‎ مراسم‎ جشن‎‎ شب‎ یلدا قرن های‎‎ متمادی در ایران‎‎ و روم‎ معمول‎ بوده‎ است‎ و ایـن دو ملت‎ از دیرباز به‎‎ خورشید علاقه مند بودند.
پس‎ از اینكه‎ رومیان‎ به مسیحیت‎ روی آوردند، شب‎ یلـدا که با شب‎ عید میلاد مسیح‎ (ع) همزمان‎‎ بود۰  آن را با عنوان‎ عید كریسمس‎ گرامی‎‎ می دارند.

همچنین‎ علامه‎‎‎ دهخدا در لغت‎ نامه خود درباره واژه‎‎‎‎ «یلدا» به سریانی‎ بودن‎‎ این واژه اشاره كرده‎‎ و آن‎ را میلاد معنی‎ كرده است‎.
در این‎ لغت‎‎ نامه‎‎ آمده است: «شب‎ یلدا با میلاد مسیح‎ (ع) تطبیق‎ می‎ كرده‎ و از این‎ رو به‎‎ این‎ نام، نامیده شد.»

ایرانیان‎‎‎ هم‎ اكنون هنوز همچون گذشتـه‎ شـب‎ یلدا را جشن‎‎ می‎ گیرند و اقوام‎ و خـویشـان دور یكدیگر جمع‎ می‎ شوند و پدربزرگها، مادر بزرگها برای‎ كوچكترها قصه‎ می‎ گویند، فال‎ حافظ می‎ گیرند و آجیل‎ های‎ مختلف، انار، انگور، ازگیل‎، هندوانه‎ و ... می‎ خورند.
ایرانیان‎‎ معتقدند باخوردن هندوانه، لرز و سوز سرما به‎‎ تنشان‎ تاثیر نداشته و اصـلا سرمای‎ زمستان‎ را حس‎ نمی‎كنند.

دراین‎ شب‎ خیلی‎ از جمع‎ های‎ فامیل‎‎ فال حافظ می‎ گیرند و محفل‎ خود را بـاابیـات‎ حـافـظ شیرین‎ تر می‎ كنند:

سحرم‎ دولت‎ بیدار به‎ بالین‎ آمد
                                    گفت‎ برخیزكه‎ آن‎‎ خسرو شیرین آمد
قدحی‎ دركش‎‎ و سرخوش به‎ تماشا بخرام‎                                       
                                                  تاببینی‎ كه‎‎‎ نگارت‎ به چه آیین‎ آمد

وچه‎‎ زیباست‎ به استقبال‎ برف‎ و سپیدی‎ رفتن‎.
و چه‎‎‎ زیباتر است‎ كه شب‎ یلدا به جـز فـال‎ حافظ و انار و هندوانه، این‎ پیام‎ را در خود گنجانده‎‎ كه

بر لب‎ جوی‎ نشین‎‎ و گذر عمر ببین                                          
                                        كاین‎‎‎ اشارت‎ زجهان گذران ما را بس‎ 

تـــو کجـــــــــــايی شــــب يلدا

مـــــــن بـــه انتظــارم ايـــــــنجا

تــــو کجـــــايی شب ســـــاقی

شـــــب عشق و شـــــب راوی

تــــــو کــجايی عشق شـــــبانه

شـــــــب شــــــاعر و تـــــــرانه

تو کـــجايی شب شعر عاشقونـه

تو ستاره چشمک های بی بهونه

تو کـــــجايی شــــــــب يــــــلدا

شـــــــــــب شــور و شب شبها

نغمه عشق

می نویسم از تو        

                    از تو ای شاد ترین ............ای تازه ترین

                                                                               نغمه عشق

تو که سر سبزترین منظره ای        تو که سرشارترین عاطفه را

                                                                        نزد تو پیدا کردم

و سنگ صبورم بودی

                              در تمام لحظاتی که خدا

                                                           شاهد غصه و اندوهم بود

به تو می اندیشم

                      به تو می بالم

                                         و از تو می گیرم

هر چه انگیزه درونم دارم

                                       از تو می گیرم

من شب هنگام

                   آن دم که تو را نزد خود می بینم

                                                                          بهترین آرامش

برترین خواهش و احساس نیاز  

                                           در دلم می جوشد

روزها می گذرد 

                       عشق ما رو به خدایی شدن است 

رو به برتر شدن از هر حسی

                                           که در آن عالم خاکی پیداست

دوستت دارم     

                           از همین نقطه خاکی

                                                                       تا عرش 

دوستت می دارم               

                                          از زمین تا به خدا

گمشده

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ                               

باور نادید که عاشق گشته ام

گوئیا او مرده در من کان چنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آینه می پرسم ملول

چیستم دیگر به چشمت چیستم؟

لیک در آینه میبینم که ،وای

سایه ای هم زانچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه هندو به ناز

پای می کوبم ولی بر گور خویش

وه که با صد حسرت این ویرانه را

روشنی بخشیده ام از نور خویش

ره نمی جویم به سوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی آن را ز بیم

در دل مرداب ها بنهفته ام

می روم... اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا...؟منزل کجا ...؟مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست؟

او چو در من مرد ،ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی دیگر گرفت

گوئیا شب با دو دست سرد خویش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه ... آری ...این منم...اما چه سود

او که در من بود دیگر نیست نیست

میخروشم زیر لب دیوانه وار

او که در من بود، آخر کیست ، کیست ؟

آسمان بیدار است

             همگان منتظرند

وزمین خفته به آغوش زمان

                                    چرخها میچرخند

روزها می آیند از پس شبهای بلند

                                           چه کسی میداند

که چه تقدیری از آیینه ها می آید

                                         من گمان می دارم که خداوند رحیم

از پی هر تصویر

                      که تجلی گر اصرار الهی ست

پیامی دارد

              من وتو می دانیم کز پی هر تقدیر

حکمتی می آید

                   که نگاهی دارد به تکرار زمان

و چراغی دارد به آینده ای روشن

                                         که خطاها نکنیم

من وفرسایش دل

                    تو وتصمیم و مکان

ما وتقدیر و زمان

                      چه شود آخر آوارگی

عشق با ما نبود

                   یار همراه نبود

راه هموار نبود

                   من واو ما بودیم حیف او با ما نبود

من خودم بودم وتنهایی وشبهای بلند

                                              او خودش بود وهمان عشقی که

حیف از ما نبود

                    یار با ما نبود

کاش او می دانست عشق ما راز نبود

                                              درد ما ساز نبود

داستان راه نبود

                    راه آغاز نبود

عشق آزاد نبود

                    حیف آوار نبود

کاش میشد که تمام عالم را پر باران بکنم

                                                    اشک بر ابر بریزم گله از یار کنم

وای از این دشت مه آلود

                               وای از این وادی برهوت

درد درمان ندارد

                    عشق فریاد ندارد

ساز ما تار ندارد

   تار ما...

      آه ...

خسته ام از این دل

                      خسته از این همه عالم تا کی؟

آه از این راه دراز

                      آه از این سوز وگداز

مانده ام من گله از ماه کنم

                                 گله از یار جفا کار کنم

یا که از چشم خطا کار کنم

                               یا که از این دل بیمار کنم

بهتر آنکه بنشینم به لب پنجره و

                                        چشم بر راه کنم

                گله از راه کنم

غیر از این داغ که در سینه سوزان دارم

چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم

این همه خاطره ، آشفته و مجنونی و رنج

یادگاریست که از آن زلف پریشان دارم

به هوا داریت ای پاک نسیم سحری

شور و آشفتگی گرد بیابان دارم

مگذر ای خاطره او ز کنارم ،مگذر

موج بی ساحل اشکم ،سر طوفان دارم

خار خشکم مزن ای بخت به جانم آتش

که هنوز آرزوی بوسه باران دارم

غنچه آسان نشوم خیره به خورشید سحر

من که با عطر غمت سر به گریبان دارم

شمع سوزانم و روشن بود از آغازم

که من سوخته سامان ، چه به پایان دارم

توبه

خداوندا ! منم آن بنده ي نادان تو ،

آن عبد نا فرمان تو

آيا نمي خواهي مرا؟؟

خداوندا منم آن بنده اي كه غرق در دنيا شده

آيا نمي خواهي مرا ؟

منم آن عبد شرمنده

كه با اين بار سنگين گناهانش

سيه كرده است پرونده

نمي خواهي مرا  ؟ آيا نمي خواهي

خداوندا منم خسته ز خود ،

گريان ، پشيمان از گذشته

تمام ترسم از اينست كاخر رد كني من را

و درهايت بروي من شود بسته

نمي خواهي مرا ؟ آيا نمي خواهي ؟

براي توبه آمدم ،

با كوله باري از غم و غصه

پر از اميد برگشتن به سوي تو

و يك سرمايه ي اندك

دلي كز دوريت صد بار بشكسته

نمي خواهي مرا؟

تويي درياي بي پايان رحمت

تويي سرشار از جود و سخاوت

و من اينبار با حس غريبي مطمئنم ، مطمئنم

تو مي بخشي مرا

آري تو مي خواهي مرا

دلم برایت تنگ شده

ای تکرار خوشایند زندگی

ای طراوت در تو جاری

دلم برایت تنگ شده

بیا و مرا یاد بده به شفاف بودن

مرا یاد بده به سرشار بودن

و به لبریز ساختن

بیا تا از ورای پنجره

تو را چشم بدوزم

ومرا بگو به صبر کردن

مرا بگو به امید داشتن

آنگاه که خورشید از بالین ابرها برمیخیزد

تو کم کم به خواب میروی

زندگی سکوت معنا دار خود را باز میابد

اما هیاهوی خویش را از دست میدهد

تا تو باری دیگر برگردی

بیا و باز هم بباربه جای دل من هم ببار

دلم برای تماشایت تنگ شده

پنجره ام نیز دلش برایت تنگ شده...

امروز بارون اومد...

تو هم بیا...

منتظرم.